Bloedzuigers!

Gisteren waren wij erachter gekomen dat wij niet gepint hadden op het vliegveld. Gelukkig hadden wij wel wat Roepies omgewisseld in Amsterdam, maar met 100 euro kom je niet ver. Helaas was er in het dorp Munduk geen pinautomaten aanwezig, en de dichtstbijzijnde dorp die wel automaten heeft ligt zo’n 5 kilometer verderop. Maar we waren niet de enige sukkels die geen geld meer hadden. Een ander stelletje had hetzelfde probleem. De lieve hoteleigenaar heeft ons persoonlijk naar het volgende dorp gereden en ons uit deze vervelende situatie gered. Het volgende probleem kaarten zich wel meteen aan, alle automaten gaven maximaal 500.000 Roepies, zo’n dikke 35 euro. Meteen drie kaarten leeg gepint en met een smak geld zijn wij teruggereden.

De volgende dag, na een letterlijke koude douch, stond een hike langs het meer op ons te wachten. Dit bleek echter een gigantische jungletrektocht te worden die behalve heel leuk was, best wel wat van ons vergde. Het normale pad was ondergelopen door de hevige regenbuien de dag ervoor dus lopen door de wat minder begaanbare paden was nog de enige optie. Deze paden waren natuurlijk ook nat geregend en waren spekglad, met vele valpartijen als gevolg. Omdat daar niet zoveel mensen komen, stonden wij ook meteen op de menukaart voor vele muggen en bloedzuigers. Vooral de gids en Denise waren flink te pakken genomen. We sloten de wandeltocht af met een flinken zegening van de lokale priester, die ons flink wat heilig water in ons gezicht kwakte. Om deze sportieve dag mooi af te sluiten, stond er nog een kano vaartochtje op de planning. Wat betekende dat ik aan het roeien was en Denise bezig was met de wonden van de bloedzuigers te behandelen.

In de middag was er niets geplant en wij wilde nog even door het gebied heenbanjeren om te kijken of wij nog mooie plekjes konden vinden. Halverwege de tocht kregen wij helaas te maken met een flinke Balineze hoosbui. Al snel vonden wij een een afdakje om te schuilen, maar langzaam aan begon de wolk ook om ons heen te vormen. Wij stonden namelijk bijna aan de top van een berg en die hield de bewolking vast. Het regende nu ook letterlijk onder het afdakje.

 

Na een klein uurtje stopte het met regenen en kwam uitdaging nummer twee: de wegen stonden letterlijk onderwater. Wij hadden schoenen aan en hadden geen zin in om pootje te baden en de hele week met natte schoenen te lopen. Dus wij sprongen van links naar rechts, van verhoging naar verhoging tussen het verkeer door om zo min mogelijk in het water te staan. Dat lukte aardig!

Morgen gaan we naar Pemuteran om te snorkelen en duiken!