Hiroshima revisited

Zo, na 2 dagen Tokyo is het tijd om echt te beginnen aan onze vakantie. We zijn verleden keer ook al naar Hiroshima geweest om alle musea omtrent de nucleaire bom te zien. Dit keer kwamen voor een andere reden, namelijk een bar….

Een bar? Ja, maar niet zomaar een bar, Sam’s bar 13 om precies te zijn. We hadden de keer ervoor zo’n goede tijd daar, dat we er nog een keer heen wilden. De eigenaar, Sam, heeft daar een bar die je op het eerste gezicht niet zo snel zal vinden. Maar eenmaal binnen ademt de hele bar een atmosfeer van gezelligheid uit. Zijn hele bar is aangekleed met zoveel prullaria van over de hele wereld dat je nooit ergens uitgekeken raakt.

Sam heeft, net zoals veel Japanners, interesse in buitenlanders. Gelukkig niet alleen om zijn Engels te oefenen, want daardoor vallen veel Japanners door de mand met hun ‘gemeende’ interesse in je. Nee, Sam is oprecht geïnteresseerd in iedereen die binnenkomt. En zodra iedereen een drupje teveel op heeft, dan praat hij volluit over van alles en nog wat. Een beetje geschiedenis les, over wat je wel en niet moet zien in Hiroshima, maar ook over de dagelijkse gang van zaken in Japan. Iets wat wij buitenstaanders niet zoveel van meekrijgen.

Om een lang verhaal kort te maken, elke keer als ik de bar binnenkom voelt het alsof het mijn stamcafé is, ondanks dat het zo’n 10.000 kilometer verderop is. Ik kan iedereen aanraden, mocht je ooit in Hiroshima zijn, om langs Sam te gaan. Een betere bar ga je echt niet vinden in heel Japan!

Maar alleen een beetje barhangen, dat is natuurlijk ook zonde van de tijd. Daarom zijn wij overdag weer terug gegaan naar Miyajima. Dit keer was het weer wel goed genoeg om vanaf Mount Misen naar beneden te gaan. Dit lukte de laatste keer niet vanwege een storm, waardoor we 3 uur vastzaten op de berg. Dit keer was het dan wel stralend mooi, toch was het met 37 graden wat voelde als 40+ achteraf een pietsje te warm. In een twee een half  uur durende hike naar beneden leek het alsof we een halve marathon hadden gelopen. Onze kuitjes waren niet gelukkig met ons! Misschien was het ook niet een goed idee om meteen zo intensief te beginnen, maar dat realiseerde wij ons pas te laat.

Gelukkig zijn wij we wat gewend ( elke dag trappen lopen helpt), maar Peter, die we eerder al ontmoet hadden in Sam’s bar en we per ongeluk tegenkwamen, had het er toch een stuk moeilijker mee. Daarentegen hoop ik ook nog zo snel trappen te lopen als ik over de 60 ben. Die oude man hield ons nog goed bij. Alleen toen we beneden waren merkte hij wel dat hij niet meer zo jong was. Omdat wij door wilde en hij wilde rusten, lieten wij hem achter onder een bruggetje waar hij lekker in de schaduw met zijn voetjes in een beekje kon zitten.

Wij moesten nog een andere missie volbrengen waarom wij in Hiroshima waren. Wij hadden op het eiland een Omamori gekocht. Een Omamori is een amulet (klein zakje van katoen met daarin een spreuk of gebed). Officieel moet je hem na een jaar terug brengen naar de tempel waar je hem gekocht hebt. De priester verbrand hem dan, zodat de negatieve energie vernietigd wordt. Als je dat niet doet, dan brengt dat ongeluk. Deze hebben we dan ook volgens de traditie ingeleverd. Toen vonden we het echt tijd om terug te gaan naar het hotel om kilo’s zweet en zout van ons af te spoelen met een lekkere douche.

Uiteraard sloten we de dag af in Sam’s bar waar we het niet te laat hebben gemaakt (niet omdat we dat niet wilden, maar onze ryokan hanteerde een sluitingstijd van 12 uur ‘s avonds 🙁 ). De volgende bestemming is Beppu, waar we gaan plonsen in de onsen!