Hue

We kwamen een uur te laat aan in Hue. Onze transfer naar het hotel vond het wachten iets te lang en was hem al weer gepeerd. Na een andere transfer geregeld te hebben kwamen we aan in het hotel.
Na een welverdiende opfrisbeurt zijn we naar het oude gedeelte van de stad gegaan. Daar werden we al gauw belaagd door cyclochauffeurs. Één excentriek exemplaar wist ons over te halen om een uur door hem rondgereden te worden. De arme man vond het zelf een prima idee om ons allebei in één cyclo te vervoeren. Wij dachten daar anders over met 35graden in de volle zon, maar ja wie zijn wij hè. Onderweg liet hij ons nog wat dingen zien en uiteindelijk waren we anderhalf uur onderweg. Aan het eind van de rit vroeg hij hijgend en heftig bezweet om zn geld. Uiteindelijk 100.000 dong meer dan afgesproken, maar wij vonden m zielig genoeg dat we het hem gunden.IMG_2384

Hierna zijn we naar Forbidden Purple City gegaan. Volgens de Lonely Planet te vergelijken met de Forbidden City in Beijing, in realiteit een grote bouwput zonder enige aanwijzing wat het was of waar wat stond. We hebben een tijdje rondgelopen en als imitatiejapanners overal foto’s van genomen. Toen er een grote onweersbui aankwam vonden we het welletjes en zijn we op zoek naar eten gegaan. Hopelijk kan onze gids morgen een beter verhaal ervan maken.IMG_2441

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_2482

Voor het avondeten zijn we naar het Mandarin Café gegaan. De eigenaar (mr. Cu) is een redelijk bekend fotograaf en heeft exposities in verschillende landen gehad. Gelukkig kan zijn vrouw erg goed koken en haar loempia’s zijn de beste die we tot nu toe gegeten hebben.