Simcity in het klein

Na een gekke nacht vol met KGB dromen werden we dan toch echt wakker in Pyongyang. We werden verwacht in de ontbijtzaal, waar de 4 sterren (en het tekort aan verschillend voedsel) zichtbaar wordt. Rijst, wat brood, in olie gedrenkte groenten en vlees, melk en een kok die 3 uur lang alleen maar eitjes bakt wachtte ons op.

Ontbijten met rijst is nog zo gek nog niet, het vult en zorgt toch dat je net wat langer zonder middageten hoeft. Het weer helpt ‘gelukkig’ ook een handje mee. 34 Graden met een strak blauwe lucht zonder smog voelt alsof je met elke stap pist door elke zweetklier die je hebt.

Maargoed, we werden om half 9 opgewacht in de lobby. Onze gidsen en chauffeur hadden een druk schema voor ons. Eerst een bezoek aan de tot goden vereerde grote leiders. Maar natuurlijk wel eerst bloemen kopen voor hen. Ergens op een pleintje staat een vrouw in traditionele klederdracht die bloemen verkoopt. Vier euro per stuk. Waarom ze overal euro’s preferen boven yuan’s is mij nog niet bekend, wel dat 1 euro 10 yuan is terwijl deze eigelijk 1 op 8 moet zijn.

Met de bloemen, die snel in de auto worden gelegd, lopen we door een park waar de eerste monumenten in de vorm van gebouwen en meren. Snel liepen we door naar de grote standbeelden. Denise legt de bloemen neer en we moeten buigen, maar hoe diep en hoe lang? We spiegelde maar onze gidsen, die kennelijk van de snelle buigingen houden. Daarna met de beelden op de foto, helaas is het erg zonnig en met de marmer en glinsterende brons wordt het nogal moeilijk om lachend op de foto te kijken. Tevens worden alle foto’s van de grote leider bekeken.

Al wandelend door het park worden de betekenis van de andere beelden uitgelegd. We kijken onze ogen uit, alles is zo ruim opgezet en groen. Het lijkt alsof voor alles ruimte is gemaakt en door middel van Fung Shui is opgezet. Er worden speciale foto suggesties gemaakt. In het centrum lijkt Pyongyang op eerste gezicht een geweldige stad Ondertussen vraagt Pyong ons van alles over Nederland en hoewel we deze vragen proberen te beantwoorden, vraagt hij om details uit de jaren 1700. Hadden we toch een beetje beter moeten opletten tijdens geschiedenisles!

Na het park werd er een korte stop voor de Bieb gemaakt. We krijgen uiteraard hier weer een rondleiding, en verdomd, het lijkt op het oude gebouw van de VU. Het stinkt er zelfs naar. Vol trots verteld onze tijdelijke gids dat ze e-boeken hebben en deze te lezen zijn op computers. We mochten voor het eerst even vrij rondlopen door de computerzaal en troffen computers aan met Windows 98. De e-boeken waren verkapte notepad bestandjes, die je massaal kan downloaden op usenet. Maar volgens de gids mocht iedereen deze lezen, want kennis opdoen is net zoals scholing, gratis.

Snel werden we naar het boekensysteem geloodst. Helaas hadden ze geen Nederlandse boeken, maar de Duitste boeken over katjes en astrologie uit 1994 moest ons ervan geloven dat het systeem groot was. Daarna snel naar de muziekruimte, waar allerlei muziek te leen was. ‘Het’ bandje met Nederlandse muziek werd tevoorschijn gehaald. Wie ooit Andre Hazes – de vlieger aan hun gegeven heeft verdient een kogel, want nu denkt heel Korea dat alle Nederlanders dat soort muziek luisteren.

Op het bordes, waar Sung, Il en Un altijd keken naar de militaire parade, bleek dat Pak even weg was en Pyong zich wat losser ging voelen. Hij begon te roken en vroeg hoe wij dachten over de kinderen die op het Sung plein in de volle zon aan het oefenen was voor de Kinderolimpiade. Het leek een beetje op de arrirang games, maar deze kinderen zijn daar nog niet goed genoeg voor.

Na een kwartier te hebben gekeken verlieten wij de bieb en mochten we over het plein lopen. Hoewel er steeds meer toeristen naar Korea gaan, zie je de kinderen toch nog wat schichtig kijken naar ons, alsof ze bang zijn. We zien er niet Japans uit en zijn te dun voor Amerikanen, maar ik geloof niet dat ze nog meer landen weten dan die twee en China.

Op naar de International Bookshop. Ik dacht dat we boeken over de hele wereld zouden zien. Het bleek echter alle boeken te bevatten over de geschiedenis van Korea, persoonlijk geschreven voor Sung in alle talen die je kan bedenken. Snel een boekje over de Juche ideologie gekocht en over de Japanse oorlog met Korea, geschreven door een Koreaan. Dat kan leuk worden als we weer naar Japan gaan. Eigenlijk was het zakje wat we erbij kregen het aankopen al waard, want het kostte geen drol.

Rondtoer langs park 2, die langs het water liep. Gek genoeg als je 1 meter buiten het centrum bent, ziet alles er meteen vervallen uit. De ervaren gids was druk bezig met bellen, de onervaren nam het over. Die liet ons lopen langs een legerkamp wat zeer primetief was en druk bezet. Verder liet ze de Gate en de bel die erbij hoort zien, iets waar Koreanen trots op zijn, aangezien de meeste gesloopt zijn tijdens de oorlog.

Op naar de diepste metro ooit gebouwd. Persoonlijk gebouwd door Sung, tenminste, op leiding van. Je kan eerder zeggen dat het een verkapte mijn was met grote wagons. Maar eerlijk is eerlijk, de stations waren prachtig en de propaganda komt met plezier je hersenen in. Alsof er een engel klaarkomt. In tegenstelling tot vele anderen mochten wij dit keer 5 stations passeren in de spits! On-ge-kend. We hadden zomaar kunnen communiceren met een Koreaan. De gidsen keken ook zeer ongemakkelijk onder het toezicht van de foto’s van Sung en Il.

Toevallig stapten we uit bij de Arc de Triomph. Stukje groter, stukje mooier en we mochten er niet doorheen rijden. Zo rollen ze en dat was het einde van dag 1 in Pyongyang. Op naar de Hotspurrrrrrrr. Met rollende R, om mij te pesten, maar waar je in Hotspa de ur vandaan haalt…

Na een ritje van 2,5 uur in een schokkend busje en wegen waar die van Belgie nog formula 1 track bij lijken (Wegen zijn niet onderhouden, er zitten gaten in, putten, ontbreken en de gehele weg was in feite in lange weg en breed genoeg voor 2 tanks naast elkaar.) kwamen we aan in de hotspur. De hotspur is te vergelijken met Tsjernobyl en Centerparks in de jaren 80, er ontbraken alleen jengelende kinderen. De hotspurrr wordt nog gebruikt als vakantiepark, maar behalve toeristen was het verdomd stil.

We moesten maar rondlopen om te zien hoe mooi het was, volgens onze gidsen. In het meer zaten giftige algen en de vissen hingen belly up, er marcheerde soldaten door het park en na een half uur gingen we maar weer terug, waar wij onze gidsen al dronken aantroffen.  Ze waren bezig met schelpen roosteren en we mochten mee-eten. Naarmate de drank er steeds meer inzat, vergaten ze de tijd en werden ze spraakzamer over hoe zij Amerika de schuld van alles gaven hoe Korea nu verdeeld is.

Maar er stond nog dinner voor ons op het menu. Dat was gelukkig wat anders dan in het hotel in Pyongayang, maar alles was of weer gefrituurt en koud of warm en drijvend in de olie. En veel te veel. En we zaten al vol van de schelpen en drank. Oeps..

Maar wat doe je als er geen tv is of je dezelfde film al 1000 keer gezien hebt? Tafeltennis en biljarten en roken/drinken of de plaatselijke bar leeg eten. Een halve liter Pyongayang wodka voor nog geen halve euro of een 10 euro voor een liter Chivas Regal? Wij waren al verbaasd hoe ze de milka/ritter sport repen, de lays chips of de dure drank naar binnen hebben gesmokkeld hebben gekregen. Het was in ieder geval goedkoper dan in China. Om maar niet de rijke zeikerd uit te hangen hebben wij het maar zuinig aangedaan.

Onze kamer was onderdeel van een vilahuisje met verschillende kamers. Aangezien je onder 24 uurs bewaking staat van je gidsen, sliepen deze naast ons . Vrouwen en mannen natuurlijk gescheiden, deze mogen niet alleen in een ruimte zijn voordat ze trouwen. Ze waren ook verbaasd over ons en wij voelden een lichtelijke afkeur toen ze erachter kwamen dat wij nog niet getrouwd waren.

Na een warm bad van de plaatselijk hotspurrr gingen wij onze royale harde bedje in, genietend van een Arabische film die volledig was nasynchroniseert in het Koreaans.

Morgen deel 3.