Nog meer treinen

Hoi allemaal! Wij zijn alweer een dag terug uit Noord-Korea!

Voordat iedereen het vraagt: Ja, wij hebben meegekregen dat er hulptroepen van de VN voedsel gedropt hebben. En nee, wij kregen dit via via (andere toeristen) te horen. Onze reisgidsen, Pyong en Pak, probeerde op allerlei manieren de begrippen UNICEF, VN en Het Rode Kruis te vermijden, zelfs al stond een (gestolen) auto van 1 van de 3 groepen recht voor onze neus geparkeerd.

Na een redelijke nacht in ‘de’ havenstad van Noord-China (Dandong) doorgebracht te hebben, werden wij op de trein van 10 uur gezet richting Pyongyang. En gek genoeg zat hij vol met Noord-Koreanen (Amerikanen mogen niet de trein nemen) die een tijdelijk verlof hebben gekregen om in China handel/vakantie/familie op te zoeken. Wij zaten in een softsleeper met twee oude mannetjes. Deze lieten meteen zien dat ze geld hadden, want ze lieten meteen hun gouden horloge zien die wel erg los om hun pols zaten.

Maar die twee werden er snel al vier dus wij kregen het al snel benauwd, want waar laten wij al onze spullen? Koreanen nemen van alles mee, tot bakken vol met eten, fruit tot laptops en telefoons aan toe. Er was geen ruimte die niet gevuld was met dozen. Zo ook bij onze bunkergenoten…

Zoals altijd in China vetrok de trein uiteindelijk te laat. De eerste vijf minuten van de treinreis zijn het spectaculairst; je gaat de enige brug over die China verbindt met Noord-Korea! Heel langzaam (want Chineze kwaliteit is al kut, om niet te spreken over Noord-Koreaanse kwaliteit…) reed de trein de brug over om meteen daarna te stoppen, want de Koreaanse douane nam het over. Deze lopen dan ook gewapend door treinstellen heen en buiten stonden honden te controleren op waarschijnlijk drugs.

De controle ging vrij vlotjes, maar het waren ook maar twee treinstellen met +/- 200 mensen. Geen idee of dit een normaal aantal is. De Koreanen werden niet zo grondig gecontroleerd, wel werd hun elektronica bekeken (de net aangekochte laptop, camera en telefoon van onze Koreaanse vrienden werden bekeken, de rest niet). Onze spullen werden echter wel volledig doorzocht. Van te voren moesten we opgeven wat wij allemaal bij ons hadden, en dan meen ik echt alles. Niet dat daar een fuck om werd gegeven, een Engels sprekende Koreaan ondervraagde ons en zijn manager keek toe. De enige vragen waren of wij mobiele telefoon bij ons hadden, een laptop en/of gps systemen. Mijn GPS muis mocht niet mee, de camera met GPS echter wel. De boeken waren zij niet geïnteresseerd in, mijn Vrij Nederland dan weer wel. Grappig genoeg niet in het artikel over dat de SP geld heeft aangenomen van Mao (waar Mao, Staling, Hitler, Lenin en vervuldig in voorkomen (dat ligt hier natuurlijk net iets anders dan in Nederland), maar wel in het plaatje van Obama. Romney herkende ze niet (en hopelijk blijft dat zo).

Nadat alles was ingepakt in een pakketje waar heroinedealers een puntje op zouden kunnen zuigen, kregen wij deze terug en waren de grote tassen aan de beurt. Die van Denise was snel klaar, want daar lag een BH boven op en daar schrokken ze van. Die van mij was interessanter, mijn mini routertje mocht gelukkig mee en toen was het klaar. We werden de ruimte uit gebonjourd en de andere twee koreanen bleven zitten en de deur ging dicht. Denise werd achter in de trein gefouilleerd. Toen realiseerde wij ons dat wij wellicht in de problemen konden zitten….

Gelukkig ging de deur weer open wij zagen nog net even dat er geld werd uitgewisseld. Kei-harde euro’s. Waar je maar gelukkig van wordt. Kennelijk worden er lucratieve deals gesloten waar wij als toerist natuurlijk niks van af mogen weten. Wij moesten plaats nemen in de ‘bunker’ en de deur werd dichtgegooid. Daar zaten wij dan, met vier oude Koreanen en wij hadden minimaal 12 uur reizen in het vooruitzicht. Plotseling kwamen die oudjes in actie en allerlei dozen werden geopend met wiskey, bier, peuken, gedroogde vis, schelpjes cake! Ik kreeg een veldflesje wiskey in mijn handen gedrukt en Denise een biertje (vrouwen mogen niet drinken en roken is al helemaal uit den boze) De oudjes begonnen het op een zuipen te zetten en ik (Oscar) moest meedoen! Zo even 25cl wiskey atten terwijl ik alleen ontbijt achter de kiezen had, dat heb ik een lange tijd niet meer gedaan.

Toen de normale trein van 13:00 eindelijk gekoppeld was aan de onze trein vertrokken wij richting Pyongyang, half dronken maar met een goed gevuld buikje.

Achteraf kregen we steeds meer het vermoeden dat wij met (ex)officieren te maken hadden. Wij zaten in de duurste wagons, ze hadden drank en eten in overvloed, grote hoeveelheden euro’s, zij kregen een speciale behandeling van de douane en toen de trein eenmaal vertrokken was zat de douane vrolijk mee te zuipen. Een beetje te hard, want hij werd dronken, zo dronken dat hij uiteindelijk zijn hoed vergeten was in de trein.

Maar het konden ook al ‘stillen’ zijn die ons in de gaten moesten houden, aangezien de enige die met ons communiceerde ook aantekeningen over ons maakte. Sowieso ging het gerucht snel rond dat wij Niederandoe waren. (Wij waren ‘fout’ in de oorlog die leidde tot de scheiding van Noord en Zuid, maar meer weten zij zelf ook niet, behalve dat er aan de Zuidkant van de DMZ een Nederlandse vlag hangt).

Maargoed, dronken in de trein zitten levert het voordeel op dat de tijd snel gaat. Aangezien Koreanen niet zoveel aan het lot overlaten, staat er langs de treinrails alleen maar rijst, mais en andere velden voor groenten. Helaas voor de Koreanen gaat de trein dan wel weer net zo langzaam dat je de ribben van de mensen kan tellen, mensen hun kleren ziet wassen in de rivier en dat de afvalzakken die uit de trein worden gegooid meteen door de lokale bevolking worden onderzocht op restanten van voedsel. En geloof mij, dat was er wel….

Uit het raampje kijken werd na 3 uur ook wat eentonig, dus ik besloot een loopje te nemen. In de restauratie werd er nog meer eten en bier geschonken, waar natuurlijk literflessen Heineken niet mochten ontbreken. Helaas mocht ik geen foto’s nemen, want een Walter P38, indien goed onderhouden, kan nog best pijn doen. Dan maar naar de hardseaters lopen, waar ik helaas ook weer door een AK47 werd opgewacht en waar smeergeldpeuken helaas niet hielpen. Dan maar slapen…

Na twaalf uur kwamen wij uiteindelijk op het station van Pyongyang aan, waar familieleden hun geliefden ophaalden, en je zag de paniek op sommige gezichten om hun vrienden te vinden. Onze gidsen waren al op ons aan het wachten en wij werdensnel een busje ingeduwd die geparkeerd stond in het licht van een TV die op het stationsplein stond. De olympische spelen stonden op, natuurlijk de wedstrijden van DPRK en China. Onze gidsen vertelde ons dat de tv voor de mensen was die op de trein wachten. Toen geloofden wij alles nog klakkenloos.

In de trein zaten wij elkaar al op te fokken over hoe het zou gaan. Krijgen wij alleen propaganda te horen? Is alles hier gespeeld? Doen ze dit alleen voor de toerisme of lopen die mensen echt om 20:00 in het pikkendonker met een doel? Waarom moeten wij achterste voren zitten en zit hij achter het lampje als wij in de auto zitten? We kwamen aan in het hotel, hij had al het kaartje voor ons. Het was op de 30ste verdieping van het 45 verdiepingen tellende gebouw. Of wij nog even wilden douchen of slapen voor het eten. Nee, we wilde meteen eten, ik begon een kater te krijgen en we hadden al lang niet gegeten. Dus we werden in het internationale restaurant gedropt waar wij verschillende soorten kleine hapjes kregen die daar, maar ook internationaal, veel werd gegeten. Zoals French Fries, maar dan koud en vet, Kimchi, gezuurde groenten en wat gekookte vlees en gefrituurde vis. Het was veel te veel, maar wel lekker. We kregen ook een persoonlijke ober. Nouja, ze hield ons in de gaten, en e stelde ons vragen in gebrekkig Engels, maar ze leek oprecht geïnteresseerd in ons.

Na het eten kwamen wij en de gidsen nog even bijeen om elkaar voor te stellen. Denise legde met veel pijn en moeite uit dat zij in een apotheek werkte (wat later maar het ziekenhuis werd) en ik iets met computers deed. Zij begrepen het niet, werken met computers? Dat kende ze niet. Ze dachten dat ik in op een Universiteit werkte, omdat daar alleen computers staan.

Maargoed, het plan de campagne moest worden opgesteld en elke toerist krijgt, afhankelijk van het aantal dagen, hetzelfde te zien. Je kan wel kiezen, en onze gidsen wilde heel graag hun vrouwen en kinderziekenhuis  en traditionele ziekenhuis laten zien aan Denise, en ik werd een beetje vergeten. Oh well, ik was allang blij dat we heelhuids aan waren gekomen

We waren moe en wilde naar bed. Het uitzicht vanuit onze hotelkamer was op het Juche standbeeld van 150 meter hoog en het bad was gereinigd voor onze veiligheid. Er groeide gelukkig geen plantje in. Onze verdieping was akelig leeg, maar er waren ook nog weinig toeristen, dacht wij. Nadat ik op zoek was gegaan naar spycams en microfoons er geen 1 had gevonden hoorde wij een deur dichtslaan. Gelukkig, dachten wij, we zijn niet de enige gekken hier. Snel het bedje in, oogjes dicht, want de toer door Pyongyang zou morgen al om 8 uur beginnen en gidsen hadden alles per half uur ingeregeld.

PS; op de tv was BCCworld en NHK( japanse ‘cnn’), geen  Koreo 1,2 of 3…

Morgen dag 2.