Voordringen en duwen

Laten we beginnen met ons excuseren dat we een dagje hebben overgeslagen. We wilde niemand ongerust maken! Vroeger was geen bericht goed bericht, tegenwoordig is geen bericht slecht bericht. We leven gelukkig alle twee nog.

Gisteren zijn we naar het Financiële district geweest van Shanghai. Denk aan veel hoge gebouwen, veel dure merken en japanse wc’s. We hebben geshopt op Nanking Road en het hoogste gebouw van Azië (Shanghai World Financial Center) bezocht. Voor maar 15 euro mag je naar de 100ste verdieping van het gebouw, waar je een prachtig uitzicht op de smog hebt. Gelukkig zie je nog wel wat, en we snapten meteen waarom ze bij Sim City altijd klaagde over de smog, dat we woonwijken te rechthoekig liggen en dat er geen variatie is. Ik had altijd het gevoel van: “wat zeiken ze nou”, maar als je ineens je eigen creaties terug ziet in het echt, dan snap je het ineens. Als we thuis zijn zal ik eens mijn wijken verbouwen.

S’avonds zijn we langs de Bund (de grote rivier die door Shanghai loopt) gelopen. Dit levert behalve mooie foto’s met daarom alle merken die Shanghai rijk is in neonlicht, ook nog eens een mooi uitzicht op. Daarna zijn we het lokale nachtleven in gedoken met een dakteras op de 10de verdieping wat de lang verwachte verkoeling gaf.

Vandaag hebben we daarom ook maar wat rustig gedaan in ochtend en nog met de drank in de benen richting de Expo gegaan. Hoewel het al vanaf mei open is, gaan de Chinezen er nog massaal naar toe! Vergeet pretparken, vergeet het zomerpaleis van eerder deze week, het was er veel, veel drukker dan we in Nederland kunnen voorstellen.

De weg daarna toe was wel helaas eentje in de categorie “van het kastje naar de muur (nee, helaas niet de grote). Je struikelt in Shanghai elke kilometer over minimaal 1 straatventer die illegale troep verkoopt, 2 “official” Expo shops en 300 posters over de Expo. Helaas is alles wel in het Chinees, want het is bedoelt als lokaal feestje. Nergens iets in het engels erover en zelfs op het terrein was er weinig tot geen Engelse teksten te vinden.

Onze langste wachtrij was bij het U.S. of A waar wij werden getrakteerd op een muur van alle merken die er te vinden zijn in Amerika, twee flimpjes hoe geweldig Amerikanen Ni hau kunnen zeggen en Obama kon ook 30 seconden tijd vrij maken om lovende worden over de Expo en Shanghai uit te spreken. Helaas werd er, door de geimporteerde chinezen vanuit Amerika, niks verteld in het Engels, wat mij behoorlijk opviel. Want we stonden daar toch wel met zo’n 20 dikke amerikanen vooraan. Hoewel ze wel 3 keer vermelde dat ze in Amerika gestudeerd had, maar ze had een uitspraak van en botte friese boer. Misschien was het wel een state college…

Maar de belangrijkste stand van de Expo was natuurlijk het nederlandse paviljoen. Helaas moesten we hem zelf zoeken, de vrijwillige chinees die bezoekers hielp met het plannen van hun dag kon of ons niet verstaan (wat vaak tot verrassing aan onze kant leid als ze dat wel doen) of hij wist niet waar het lag. Een uur lopen, een ferry en een metrootje later waren we er. Uiteraard met kroontje, heel groot happy street logo, allerlei nederlandse dingen (zoals een Van Gogh, Nijntje, een pop met street DJ Armin van Buuren, foto’s van een lachende Maxima inclusief paardenbek en een restaurant met bitterballen (kalfs, garnaal en eend!) en een vers gebakken warme stroopwafel 😀 . Hoewel ik nooit nederlands voedsel mis in het buitenland, was het wel zeer lekker.

Nog wat rondgelopen, en daarna nog wat plaatselijk voedsel gegeten en nu gaan we nog wat drinken in de bar! toedels!
[xmlgm ngg_gallery=11]