De grote muur en peking eendje

Verboten!Zo, eindelijk was het zover. We zijn gisteren met onze gids naar de grote muur geweest. De muur is opgedeeld in sectoren en wij zijn naar Mutianyu gedeelte geweest. Dit is het deel van wachtoren 6 tot wachttoren 20. Na een reis van 2 uur met de auto en vele toeristische trekpleisters later mochten we hem dan eindelijk beklimmen! Het 1ste gedeelte werd gedaan met een gondelbaantje en dan begin je letterlijk tegen de muur aan.

Het grootste deel daarvan was gerestaureerd voor de toeristen, maar vanaf wachttoren 20 tot en met 24 is (nog) authentiek. De tocht zelf  gaat over de heuvels heen, die in hoogte zwaar kunnen verschillen en wel steilheden halen van meer dan 45 graden! Daar komt nog eens bij dat de trappen niet allemaal gelijk zijn waardoor treden nog wel eens de neiging hebben van 50 cm hoog naar 10 cm hoog te zijn. Tel daarbij op dat het 34 graden was, een strakblauwe lucht en vollop zon het niet makkelijker maken, maar we hebben het hoogste punt gehaald! En dan moet je nog een keer naar terug…Gelukkig waren we er wel vroeg ter plekke, waardoor het lekker rustig was en op een paar verdwaalde Waloniers na waren er geen toeristen.

Na een helse tocht terug met het gondeltje zijn we naar de Ming Tombes geweest.In dit gebied liggen de oude keizers begraven in ondergrondse paleizen. Uiteraard is dit gebied geliefd onder de Chineze toeristen die letterlijk met busladingen vol daar worden gedropt om hun voorvaderen te zien. De tombes zelf zijn indrukwekkend, de rest helaas voor buitenlandse toeristen wat minder.

Na het toeristje spelen gingen we richting huis waar we in een heuze file hebben gestaan. in Beijing zijn meer dan een miljoen auto’s die elke dag door Beijing stapvoets rondrijden, omdat het continu vaststaat. Zo ook dus wij, waardoor onze terugreis 3 uur duurde.

Na deze inspannende dag waren we uitgehongerd en hadden we zin in een eendje, want hoe sluit je nou een typische toeristendag beter af zonder de befaamde Peking Duckje? Onze gids had ons een plek verklapt waar je dat het beste kon doen, want alle Chinezen kwamen juist naar dit restaurant ervoor.

Eenmaal in het restaurant aangekomen, werden we direct gedirigeerd naar een wachtruimte en kregen we een nummertje mee. Toen we eindelijk opgeroepen werden en Oscar de kans schoon zag om keihard Bingo te roepen (alleen de toeristen begrepen het) werden we van hostes naar hostes gestuurd om eindelijk plaats te nemen aan onze tafel. De menu kaart was groot, stond vol plaatjes en vol met nummers. Maar we kwamen uiteraard voor de eend en nadat Denise vakkundig  had besteld kwam de kok met ons eendje op een rolwagentje het vlees eraf snijden. En het was lekker! Behalve het hoofdje met hersenen, dat was toch minder…

[xmlgm ngg_gallery=7]